“Όταν περνούσα τη γραμμή του τερματισμού, ούρλιαζα, πραγματικά ούρλιαζα!”

To MotoGP έχασε δύο από τους καλύτερους αφηγητές του, τον Valentino Rossi και το Danilo Petrucci. Ας απολαύσουμε τον Petrucci να μας λέει την ιστορία του αξέχαστου 2019 και πολλά άλλα. 

Ο Petrucci αποσύρθηκε από το MotoGP στο τέλος της περασμένης σεζόν, μετά από μία δεκαετία αγώνα στις τελευταίες και τις πρώτες θέσεις, κερδίζοντας το ιταλικό GP του 2019 στο Mugello με μία εργοστασιακή Ducati. Μπορεί η νίκη αυτή να μην του έφερε τον παγκόσμιο τίτλο αλλά στην πραγματικότητα ήταν σαν να του τον έφερε. O Petrucci στο τέλος της ζωής του -ελπίζουμε σε πολλά πολλά χρόνια από τώρα-, αυτό που σίγουρα θα έχει στη μνήμη του θα είναι ότι κέρδισε τον Andrea Dovizioso και τον Marc Marquez σε έναν από τους σπουδαιότερους αγώνες της ζωής του, όταν και οι δύο αντίπαλοί του ήταν στην κορυφή τους. 

Όχι, πραγματικά δεν γίνεται καλύτερο από αυτό. 

Αλλά ας αφήσουμε τον Petrucci να τα πει μόνος του.  

“Το σίγουρο είναι ότι ο αγώνας στο Mugello το 2019 ήταν πολύ μεγάλο γεγονός για να καταλάβω τι πραγματικά συνέβη. Ειλικρινά είχα την αίσθηση ότι είχα προσπαθήσει πολλές φορές στην καριέρα μου να ελέγξω τον αγώνα και να έχω τα πάντα υπό έλεγχο. Θυμάμαι πολύ καλά την πρώτη φορά που ένιωσα αυτό το συναίσθημα. Ήταν στην ένατη στροφή στο Assen, όταν οδήγησα για πρώτη φορά στο MotoGP. Ένιωσα αυτό το συναίσθημα όπως όταν οδηγείς από την δουλειά στο σπίτι. Στο Mugello το 2019 ένιωσα πραγματικά, πραγματικά υπέροχα κατά τη διάρκεια του αγώνα και ήμουν απίστευτα καλός στο φρενάρισμα και την επιτάχυνση. Απλά οδηγούσα τη μηχανή μου αλλά το πρόβλημα ήταν πάντα οι ευθείες.”

“Μετά την εκκίνηση του αγώνα βρέθηκα στο πρώτο γκρουπ αλλά όλοι με πέρασαν στην ευθεία. Ήταν ένας από τους τελευταίους αγώνες με αυτό τον τύπο ελαστικών που μας ανάγκαζε να πάμε αργά σε όλο τον αγώνα μέχρι τους τελευταίους δέκα γύρους. Ο Dovi το έκανε αυτό στο Mugello -προσπαθούσε να κατεβάζει το ρυθμό του αγώνα για να διαχειρίζεται καλύτερα τα ελαστικά αλλά και το σώμα του ταυτόχρονα.Όμως, μετά από 7-8 γύρους υπήρχε τρομερό χάος, με κάποιους από τους οδηγούς που ήταν στην όγδοη ή ένατη θέση να παίρνουν πρώτες θέσεις και έτσι ήταν σαν να παίζεις ρουλέτα όταν έμπαινες στην πρώτη στροφή όπου όλα είναι τρομερά κρίσιμα αφού φρενάρεις από τα 350 χιλιόμετρα/ώρα.

“Όταν είχαν απομείνει εννέα ή δέκα γύροι σκέφτηκα ‘τώρα θα προσπαθήσω να κάνω έναν πολύ γρήγορο γύρο’ και σε αυτόν τον γύρο άρχισε να δημιουργείται ένα κενό μεταξύ εμένα και των άλλων και έτσι στους τελευταίους γύρους είχαμε μείνει εγώ, ο Dovi, ο Marquez και ο Alex Rins. Προσπαθούσα να διαχειριστώ το σώμα μου σωστά γιατί ήμουν άρρωστος εκείνο το Σαββατοκύριακο. Έφτασα στο Mugello με υψηλό πυρετό και δεν αισθανόμουν πολύ δυνατός. Έχοντας επτά γύρους μπροστά μου σκέφτηκα: ‘ΟΚ τώρα πρέπει να αρχίσω να πιέζω’, αλλά μετά αποφάσισα ότι ήταν νωρίς να το κάνω αυτό και έτσι ξεκίνησα να πιέζω στους τελευταίους πέντε γύρους που έχεις ακόμα αρκετό δρόμο μέχρι τον τερματισμό. 

“Εγώ και ο Rins ήμασταν πιο γρήγοροι σε όλη την πίστα αλλά το πρόβλημα ήταν ότι οι άλλοι δύο μας περνούσαν στην ευθεία. Σε όλη τη διάρκεια του αγώνα προσπαθούσα να κάνω κινήσεις στην τελευταία στροφή για να μπορέσω να δω αν θα κατάφερνα να τερματίσω στην πρώτη θέση αλλά ο Marc και ο Dovi ήταν πολύ έξυπνοι, απλά έκλειναν το γκάζι γιατί δεν ήθελαν να είναι μπροστά. Τέσσερις γύρους πριν το τέλος, ο Dovi με πέρασε αλλά τον πέρασα αμέσως γιατί ένιωθα ότι ήμουν πιο γρήγορος. ‘Εναν γύρο μετά με πέρασε ξανά στην ευθεία αλλά ήμουν καλός στα φρένα στην πρώτη στροφή και έμεινα μπροστά. Θυμάμαι πολύ καλά την αίσθηση που ένιωσα πλησιάζοντας στον τελευταίο γύρο: εντάξει, αυτός είναι ένας από τους πιο σημαντικούς γύρους στη ζωή σου, οπότε απλά οδήγησε, ΑΠΛΑ ΟΔΗΓΗΣΕ! Στη συνέχεια, όταν μπήκα στον τελευταίο γύρο, ο Dovi και ο Marc με πέρασαν ζβιιιν και είπα εντάξει έχω ακόμα πιθανότητες να κερδίσω γιατί ήμουν πολύ πιο γρήγορος στην Arrabiatta 2 αλλά και πάλι ήξερα ότι θα είναι δύσκολο, ίσως όμως αν δημιουργόταν ένα χάος μπροστά μου  να μπορούσα να κερδίσω.” 

“Ενώ τα σκεφτόμουν αυτά, φρέναρα για την στροφή 1. Αυτοί φρέναραν πολύ αργά οπότε έμεινα βιδωμένος στο κράσπεδο και μπόρεσα να προσπεράσω και τους δύο. Μετά από αυτό οδήγησα όσο πιο γρήγορα γινόταν και όταν πέρασα την γραμμή τερματισμού άρχισα πραγματικά να ουρλιάζω!”

“Από εκείνη τη στιγμή και μετά θυμάμαι ελάχιστα. Είχα ήδη ανέβει στο βάθρο του Mugello, όταν ήμουν τρίτος, το 2017. Μόνο και μόνο το να βλέπω όλον αυτόν τον κόσμο από κάτω μου φαινόταν απίστευτο.”

“Όταν κέρδισα διαπίστωσα ότι δεν μπορούσα να δω πού τελείωνε όλο εκείνο το πλήθος. Δεν ξέρω πόσες χιλιάδες ήταν εκεί αλλά είπα γαμώτο κέρδισα στο Mugello! Ξαφνικά βρέθηκα σε ένα άλλο σύμπαν.

“Όταν ανέβηκα στο βάθρο ένιωσα ένα από τα πιο βαθιά και θλιβερά συναισθήματα. Είπα, γαμώτο τώρα θα περάσει πολύς καιρός μέχρι να επιστρέψω ξανά στο βάθρο. Γι΄αυτό το λόγο, η νίκη μου στο Le Mans τον Μάιο του 2020 ήταν μία μεγάλη ανακούφιση γιατί ένας από τους εφιάλτες μου ήταν ότι το Mugello θα ήταν η μοναδική μέρα στη ζωή μου που έκανα το μεγάλο βήμα και έτσι, ήθελα να αποδείξω, κυρίως στον εαυτό μου, ότι θα μπορούσα να το ξανακάνω και ότι δεν ήμουν ο ήρωας της μίας μέρας.”

“Με τρόμαξαν οι πανηγυρισμοί μου στο Mugello. Αλλά ήταν τόσος κόσμος εκεί που δεν ήταν δυνατό να γίνει κάτι άλλο. Μετά τον αγώνα κόσμος μου έλεγε πάμε από εδώ, πάμε από εκεί. Το μόνο συναίσθημα που είχα ήταν ότι ήθελα να κλειστώ σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και να μείνω για λίγο σιωπηλός στο σκοτάδι, χωρίς ήχο χωρίς τίποτα αλλά αυτό δεν ήταν δυνατό. Γυρίζοντας σπίτι, θυμάμαι ότι σταματήσαμε σε ένα βενζινάδικο στην εθνική οδό και θέλαμε να πάρουμε φαγητό από τα McDonalds αλλά ήταν τόσος πολύς κόσμος που προσπαθούσε να με χαιρετίσει, που τελικά δεν κατάφερα να μπω μέσα. Μου έφεραν μία σακούλα με το φαγητό και πήγαμε σπίτι.”

“Περίπου το ίδιο έγινε και μετά τη νίκη μου στο Le Mans τον επόμενο χρόνο. Μετά τον αγώνα, οδηγούσαμε  για το σπίτι μου στο Terni. Στην έξοδο της εθνικής προς το σπίτι μου υπάρχει ένα μεγάλο εργοστάσιο χάλυβα και σκέφτηκα ‘γαμώτο Κυριακή βράδυ και οι εργάτες απεργούν’, είχαν κάτι σημαίες και τις κουνούσαν. Όταν πλησιάσαμε είδα ότι οι σημαίες που κρατούσαν έγραφαν “Petrucci”. Ήταν περίπου 11 το βράδυ και σκέφτηκα ότι θα ήθελα να σταματήσω και να δω τι γινόταν, να καταλάβω τι γινόταν, αλλά αυτό που ήθελα ήταν να πάω σπίτι και να φάω με τους γονείς μου.”

“Η μέρα εκείνη στο Mugello ήταν περίεργη. Όλοι περίμεναν ότι θα κερδίσει ο Dovi, και ο ίδιος ο Dovi αυτό περίμενε. Για κάποιους ανθρώπους αυτό ήταν μία καταστροφή: ‘κερδίσαμε αλλά με τον λάθος οδηγό’, αυτή την αίσθηση είχα κοιτάζοντας τον Dovi και τους μηχανικούς του. Η ομάδα ήταν χαρούμενη αλλά φαίνονταν κάπως σαν να έλεγαν ‘γαμώτο, ήταν μία καταστροφή αυτό’.”

 

“Έχω ιδιαίτερα ζωντανή την εικόνα των ανθρώπων που χάρηκαν για τη νίκη μου. Ένας από αυτούς ήταν ο Paolo Ciabatti. Γνωριζόμασταν πολύ καιρό και πάντα ενδιαφερόταν για μένα και την ομάδα μου. Θυμάμαι επίσης τον πατέρα μου και την αίσθηση που είχα ότι πέτυχα έναν μεγάλο στόχο ερχόμενος από τα Superstock στο MotoGP χωρίς να με ξέρει κανείς και χωρίς να ξέρω κανέναν. Ξεκίνησα το 2012 στο Κατάρ γιατί η ομάδα μου δεν είχε χρήματα για να συμμετάσχω στα δοκιμαστικά πριν. Δεν ήξερα καν από πού μπαίνεις στο box! Ήμουν πραγματικά πολύ γρήγορος το 2019 αλλά υπέφερα πολύ γιατί υπήρχε ξεκάθαρα ένας πρώτος και ένας δεύτερος οδηγός στην ομάδα. Δεν με λάμβαναν πολύ υπόψη παρόλο που ήμουν γρήγορος. Και αντί να σκεφτώ τον εαυτό μου, εγώ σκεφτόμουν ‘θα δείτε ποιος είμαι’ και έκανα αλεπάλληλα λάθη. Σε κάποιους αγώνες ήθελα να περάσω τον Dovizioso αλλά ήμουν πολύ προσεκτικός, όπως στο Assen που δεν τον πέρασα στον τελευταίο γύρο και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο με πέρασε ο Franki (Morbidelli) και αυτό πραγματικά με θύμωσε πάρα πολύ.”

“Εκείνο το διάστημα δεν είχα κλείσει ακόμα συμβόλαιο για το 2020, οπότε χρειαζόμουν πραγματικά να πιέσω για να πετύχω ένα καλό συμβόλαιο και όντως αγωνίστηκα τρομερά για να το πετύχω. Τελικά αναγκάστηκαν να μου ανανεώσουν το συμβόλαιο λόγω της νίκης μου στο Mugello όχι γιατί το ήθελαν.” 

“Τώρα πιστεύω ότι δεν θα ξανά-υπάρξει οδηγός στα μέτρα μου στο MotoGP, 1.80 ύψος και 83 κιλά. Και πιστεύω ότι είμαι ένας από τους τελευταίους ανθρώπους που τα κατάφεραν χωρίς να είναι φαινόμενα όπως οι νεαροί που έρχονται από την Moto2 και την Moto3.” 

“Όταν ήμουν νέος, ήμουν απλά ένας καλός οδηγός, υπήρχαν πολλοί πιο γρήγοροι από μένα. Στο τέλος του 2011 πριν πάω στο MotoGP οι φίλοι μου με ρώτησαν αν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα αγωνιστώ στο MotoGP. Τους είπα ναι γιατί ήταν πάντα το όνειρό μου. Όταν ξεκίνησε η περιπέτειά μου στο MotoGP ήμουν τελευταίος στα ελεύθερα, τελευταίος στα χρονομετρημένα, τελευταίος στους αγώνες. Μία μέρα το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Και ήταν αλήθεια πολύ όμορφο αυτό.” 

“Ανέκαθεν έδινα τα πάντα, πάντα προσπαθούσα πολύ και είμαι στ’ αλήθεια πολύ χαρούμενος με αυτά που έχω καταφέρει.”

ένα άρθρο του Mat Oxley 

Απάντηση